خوب این فیلم از اون دسته هاییه که خیلی ها پسندیدنش و خیلی ها اونو نپسندیدن ؛ داستان از این قراره که یکسری اطلاعات محرمان دست افرادی ساده میوفته که اونا رو به اخاذی ترغیب می کنه و ...
این فیلم به شدت رنگ و مایه های Blood Simple (خون ساده) ، از لحاظ داستانی و پیچ و خم هایی که داره (قبلا هم اشاره کردم) ؛ با این تفاوت که توی این فیلم خیلی نیش و تیکه به سیاسی ها و بعضی مراکز می زنند ولی در اون فیلم نه .
شخصیت چاد برد پیت خیلی دوستش داشتم و واقعا خوب بازی می کرد و همینطور جان مالکوویچ ؛ موسیقی فیلم بسیار تاثیر گذار روی روند داستانیه ، روند داستانی به ظاهر مسخره ای که با اون موسیقیه جدی تناقض جالبی ایجاد کرده ؛ صحنه ها هم دقیق نوشته شدن ولی با این حال حفره هایی رو در فیلم نامه میشه راحت مشاهده کرد .
حالا چند جای خنده داری هم داره ، که البته هدف اصلی فیلم نیست ، ولی به نظرم بهترین سکانسش مربوط میشه به جایی که برد پیت در کنار مالکوویچ توی ماشین نشستن ، و پیت ساده و لوح و دوست داشتنی ژست آدم های جدی رو می گیره
فیلمه خوبیه ولی با این حال جزء فیلم های تاپ کوئن ها نیست و همون مضمون همیشگی کوئن ها رو هم در بر داره : برای انجامش تا چه اندازه حاضری پیش بری !؟

نمره ی من : ***/*****

خوب اولین فیلم برادران کوئن که در سال 1984 ساخته شده و کلا تجربه ی اول خانوادگیشون بوده ، هم خود خانم فرانسس مک دورماند (خانم جوئل کوئن) هم برادرها ؛ به وضوح میشه تصاویر و مشخصات کوئنی رو در این فیلم که بعد ها زمینه ساز فیلم های بعدیشون شد رو دید ؛ از داستان های ساده ای که اتفاقات ساده تر اونا رو پیچ و تاب میده تا موسیقیه متن و فیلم برداری نابشون .
داستان فیلم از این قراره که زن آقایی که صاحب باری هست ، معشوقه ی پنهانی دوست نزدیک شوهر و پیشخدمت بار میشه ، شوهر از این قضیه خوشش نمیاد و کاراگاه خصوصی رو برای کشتن هر دوشون اجیر می کنه و در ازاش 10000 دلار پول بده اما کاراگاه خصوصی کاری ...
به نظرم جزء 5 تا فیلم برترشون هست : No Country Fof Old Men - Fargo - Millers Crossing - Blood Simple - Barton Fink ؛ کلا فیلم های این برادرها رو دوست دارم و از سینماشون خوشم میاد ، سینمایی که داستان های ساده رو میان با اتفاقاتی بسیار ساده تر آنچنان پیچ و تاب میدن که گیج کننده میشه ، البته این نکته در تمام فیلم هاشون قابل مشاهدست ، اما در فیلم های - Burn After Reading , Blood Simple این نکات رو بیشتر میشه دید ؛ این فیلم (خون ساده) به شدت منو یاد شاهکار بیلی وایلدر Double Indemnity (غرامت مزاعف) انداخت ، از لحاظ ریتم داستانی بسیار مشابه اند .
این فیلم از اون دسته های هست که کارگردانان به عنوان اولین فیلمشون اثری رو خلق می کنند که خیلی خوب و قابل میشه ، مثل فیلم Eraser Head (کله پاکنی) دیوید لینچ ، Pride & Prejudice (غرور و تعصب) جو رایت ، Last Combat (آخرین نبرد) لوک بسون و خیلی های دیگه ...
استفاده ی فیلم از رنگ های پس زمینه برای القای حس کاراکتر ، و یکسری تصاویر جالب دیگه دیدنیست ، سکانس پایانی فیلم که اون لوله های پر پیچ و خم زیر دست شویی رو میبینیم نوعی تداعی کننده ی خود نوع داستان و ریتم اونه .

نمره ی من : ****/*****

خوب ، انتظار خیلی زیادی از این فیلم تاکشی کیتانو (محصول 1993) نداشتم ، فقط دوست داشتم که فیلمه خوبی باشه ، ولی نبود ! ؛ داستان درگیری بین چند گروه مافیایی که منجر به کشت و کشتار و پناه بردن یکی از گروه ها به کنار ساحلی میشه و ...
به جزء چند چیز جالبی که در فیلم دیدم هیچی دیگه نداشت ، بازی هایی که در ساحل می کردن ، قسمتی که زیر بارون حموم می کنن ؛ در کل فیلم ضعیفیه ، هم از نظر داستانی ، هم از نظر کارگردانی ، کیاتانو فیلم خوب هم داره ، ولی مطمئنم این جزء اون فیلم هاش نیست .
نه مفهوم خوب و جدیدی داره ، نه کارگردانیش خوبه ، نه بازی ها و نه خیلی چیزای دیگه ، البته با همه این ها چند تا نما هم داره که بیانگر مفهومی چیزی باشه و موسیقی استفاده شده هم بد نیست .
شخصیت های طراحی شده توسط خود کیتانو به شدت ضعیف و تک بعدی و کلیشه ای در خود فیلم دیده میشه ، جوری که انگار موقع فیلم نامه نوشتن برای شخصیت ها فقط دیالوگ نوشته و اصلا نوع رفتار و زندگی گذشته و ... براش اهمیتی نداشته و فقط شخصیتی که خودش در فیلم داره کمی متفاوت جلوه می کنه .
فیلم روی نگرش و رفتار مافیای ژاپن زوم کرده و برای اطلاع داشتن از مافیای این مدلی دیدنش فکر کنم بد نباشه .

نمره ی من : */*****

بسیار فیلمه خوب و عمیقیه ؛ داستان ترومن کاپوتی نویسنده که طی جریان یک قتل در شهری دیگر ، طرح رمان جدیدش شکل میگیره و با نزدیک شدن به قاتلین و گفتگو با اونا رمانش رو پیش می بره با نام در خونسرد و ...
یک فیلم درام ، جنایی با یک تم روانشناسی و فلسفی که من عاشقشم ... ؛ داستان چگونه شکل گرفتن یک داستان که قبلا در شکسپیر عاشق هم شاهدش بودیم (بهش اشاره هم کردم) ؛ ولی در اینجا بسیار عمیقو نافذ .
فیلم نامه ی خیلی خوبی رو داره ، تا جایی که شده از دیالوگ پرهیز کرده فیلم نامه نویس و لحظات رو تصویری در آورده و دیالوگ ها رو هم به نفع فیلم استفاده کرده .
فیلم نامه ی فیلم از بیوگرافی خود ترومن کاپوتی ، رمان نویسی که با رمان آخرش به اوج شهرت و ثروت رسید ، ولی دیگه از اون به پس بخاطر عذاب وژدان و ناراحتی هایی که در طی نوشتن این رمانش داشت نتونست رمان دیگه ای رو به آخر برسونه ؛ همین ها به خوبی در این فیلم دیده میشه .
بازی ها همه در فیلم در سطح خیلی خوبی قرار داره ، کاترین کینر ، هافمن ، قاتلین و ...
شخصیت خوبی که از ترومن کاپوتی خلق شده با بازیه فوق العاده ی فیلیپ سیمور هافمن جلایی به خود گرفته ، با اون حرکات ریز صورتش بخصوص حرکتی که در بینیش انجام میده ، صحبت کردن و حرکات صورتش و ...
شخصیتی که داره میشه گفت فاقد از رفتار مردونگی ! ، جایی از فیلم هم هست که خودش تاکید می کنه :
" اینطوری مردونست ، بهتر نیست "
شیوه های بکارگیری افراد به نفع خودش هم دیدنیست ، بسیار حساب شده جلو میره .
در فیلم اگه دقت کنید می بینید که شخصیت کاپوتی همیشه در نور قرار داره ، نورپردازی فیلم اینو تداعی کرده و از عمد هم بوده ، نظیر سکانسی که در بین فلش های دوربین عکاس ها قرار داره ، سکانسی که قاتلین رو از بین مردم عبور می دن ، سکانس هایی که ترومن پشت پنجره قرار داره و ... ، که نوعی تنهایی شخصیتی و در شهرت بودنش رو تاکید می کنه ، یا به نوعی دیگه این تنهایی رو باز در همون سکانس بین عکاسان به خوبی نشون میده ، طوری که همه مشغول عکس گرفت از ترومن هستن ، ترومنی که در شعاع دو متری اش به جزء موکت قرمز رنگ چیزی نیست ، یا سکانسی که در گفتگوی با دوستش مشخص میشه » " جک : خوب دیگه من رفتم . ترومن : نه نه هنوز قطع نکن ، حرف بزن . "
داستان تعریف کردن های کاپوتی هم جالب بود ، صحنه ی افتتاحیه ی فیلم با اون داستانگویی ترومن کاپوتی به کلی نشون میده که با چه شخصیتی رو برو هستیم .

نمره ی من : ****/*****

فیلمی از کارگردان فرانسوی فیلم B-13 (شهرک مستقل 13) ؛ برایان میلس با درخواست دخترش برای رفتن به اروپا رو برو میشه و بلاخره قانع میشه تا اجازه بده و دخترش به سفر بره ، اما به محض رسیدن کیم (دختر برایان) و دوستش توسط پسری اغفال می شن و ساعتی نمی گذره که چند مرد آلبانیایی میان و اینا رو میدزدن ، کیم در این بین می تونه پدرش رو در جریان بذاره ؛ برایان هم که یک مامور بازنشسته ی سازمان CIA هست تصمیم میگیره ظرف 96 ساعت دخترش رو از این گروهی که دختران باکره رو به عرب های پول دار می فروشن نجات بده و ...
خوب این آقای پیر مورل فیلم های اکشن جذاب و تماشایی رو می سازه ، ولی متاسفانه نقطه ضعف های بزرگی رو فیلم هاش دارن ، حالا B-13 به نظرم بهتر بود ، شاید بخاطر اینکه اونو جمع و جورتر و با سیستم خود سینمای فرانسه ساخته ! و این فیلم رو با نظام هالیوودی در فرانسه ساخته ، مث خود بازیگرش لیام نسن یا مگی گریس ! ؛ فیلم به شدت تحت تاثیر فیلم التیماتوم بورنه که اون به نظرم خیلی فیلم خوب و محکمی بود در ژانر خودش ، فقط با یکسری تفاوت های جزءی نظیر سیر داستانی ؛ از لحاظ ریتم و ضرب آهنگ ، تدوین و حتی میکس و صدا گذاری که انصافا در صدا گذاری کم آورده ، صدا گذاری که بورن تونست هر دو تا اسکاراش رو بگیره (صدا گذاری و تدوین صدا) .
جذابیت فیلم خوبه و کشش خوبی هم داره که بخشیش بر می گرده به شخصیت برایان (لیام نسن) که خیلی قاطع و مصمم جلو میره و حتی پشت گوشی به دزده میگه : من توانایی خاصی تو ادم کشتن دارم ، میام و میکشمت ؛ میشه گفت داستان ضعیف و کلیشه ای فیلم که با رنگ و لعاب سینمای اکشن فیلمی تماشایی از کار در اومده ؛ من از شخصیت های بزن بکوب اینطوری خیلی خوشم میاد (بورنم که عشقست ) و این فیلمو هم می دونم فیلم متوسطیه (شاید هم پایین تر !) ولی من خوشم اومد و از دیدنش راضی شدم ، آدرنالین خونمم تنظیم شد

صحنه های درگیری بین برایان و جلودارانش خوب کار شده ، سکانس اسکورت خانم خواننده و ...
فیلم خیلی نیش و کنایه هم به عرب ها و آلبانیایی ها و مردان شیک پوش میزنه ، جالبه جایی خوندم که راجر ایبرت گفته بود : واقعا همچین جاهایی هست ، فقط کنجکاوم ! (کلوپ های باکره فروشی و ...)
در کل اگه از فیلم هایی که قهرمان های مصممی دارن که یک تنه میرن جلو و همه رو لتو پار می کنن خوشتون میاد ، مطمئن باشید از این هم خوشتون میاد .

نمره ی من : ***/*****

انیمیشن جذاب و دوست داشتنی پاندای کونگ فو کار با ضرب آهنگی بالا ، داستان پاندایی چاغ و آش فروشی که عاشق کونگ فوست رو روایت می کنه ، طی الهامی که به بزرگ شهر لاک پشت میشه ، مراسمی برای انتخاب جنگجوی آزدها برگذار میشه که طی اون پاندا به طور اتفاقی داخل جمع می یوفته و لاک پشت در حیرت همگان اون رو به عنوان جنگجوی اژدها انتخاب می کنه و ...
یکی از انیمیشن های خیلی خوب چند ساله اخیر ، با روایتی جذاب و گیرا و پرداختی مناسب ؛ شخصیت های متفاوت و یک پاندای چاغ و دوست داشتنی ؛ صحنه های اکشن خیلی خوبی رو داره که آدم بخاطر پر حس و هیجان بودنش با اون شرایط خندش هم میگیره ، بخصوص شخصیت ملخ که خیلی جالب و بامزه بود و اون زندگینامه ای که ازش در آخر داستان یاد میشه ، خیلی جالبه .
یک سری ایده های تصویری جالب هم داشت ، تصویرهای کول زننده ای مث جایی هست که برای اولین بار لاکپشت رو می خوایم ببینیم ، اون رو به صورت یک لک لک اول می بینیمش که بعد کم کم با حرکت کردن خیلی جالب شکل واقعیش تداعی میشه .
شوخی های کلامی بسیاره و همینطور شوخی های حرکتی که خیلی ازاون مربوط به پاندا میشه ، با اون فک افتادناش و ...

یک سری دیالوگ خیلی جالب هم داره که یکیش همینه :
میمون (خطاب به دوستان در وصف پاندا) : کاشکی حداقل می تونست پاهاش رو ببینه

انیمشن جذاب و دیدنی و از همه مهمتر خوش ساختیه که دیدن چند باره ی اون بازم می تونه سرگرم کننده باشه .

نمره ی من : ***/*****